Coco Chanel

Ulrike Quade & Jo Stromgren

Coco Chanel

Genre: Special

Na hun succesvolle samenwerking ‘The Writer’ brengen Ulrike Quade en Jo Strømgren opnieuw een kleurrijk persoon uit de eerste helft van de twintigste eeuw tot leven: modekoningin Coco Chanel. Ze was een vrouw die haarscherp aanvoelde hoe ze zichzelf in de markt moest zetten. Door haar verleden als wees te verzwijgen, klom ze op naar de hoogste Franse kringen. Met haar geliefde Pierre Reverdy bedacht Coco pakkende oneliners over haar leven. Zo beïnvloedde ze de wijze waarop de wereld haar zag, maakte ze haar mode tot een symbool van emancipatie en groeide ze uit tot een tijdloos icoon. Met het leven van Coco Chanel als leidraad maken Ulrike Quade en Jo Strømgren een voorstelling over branding, design, economie en identiteit. Ze laten zich inspireren door de vrouw die het recht opeiste om zichzelf vorm te geven. ‘Coco Chanel’ is beeldend theater waarin de mens mode wordt en mode de mens ontstijgt. De muziek is van componistenduo Strijbos & Van Rijswijk.

Tentoonstelling in de foyer: What Would Coco do?

Ulrike Quade Company heeft een aantal jonge, kritische designers en denkers uitgenodigd om tijdens een 24-uurs workshop het onmogelijke te doen. In een tijdsbestek van een paar uur moest de groep met ontwerpen en schetsen reageren op Coco Chanel in relatie tot mode, kunst, identiteit en markt.

In de foyer van het theater staat een expositie van deze ontmoetingen. De tentoonstelling ‘What would Coco do?’ onderzoekt de rol van mode en design vandaag de dag in de samenleving.

foto's

recensies

“tot in detail (…) haarfijn opgebouwde wereld van deze invloedrijke Franse modekoningin. Een prestatie, vooral qua vormgeving en poppenspel.”

de Volkskrant

“Want waar dan ook, de wereld heeft kunst nodig. Ook in oorlog groeit er een bloem. Zo’n bloem is deze voorstelling. Daar waar de bommen vallen, gun je iedereen dit te zien.”

Wijkjury

“(…) zo eigenwijs anders en zo razendsnel van de ene truuk naar een andere foef schakelend, dat deze toeschouwer van puur kijkergeluk niet meer weet waar te kijken.”

Theaterkrant.nl